Lalao

~sa aking mga kababata sa doongan~

 

parte ito ng buhay natin

parang kayangkang na hindi maidispatsa

agad, dahil may maantak itong tinakpan

minsan. karay-karay kita

aguyod kita, akit-akit natin ang tropa

na hindi nagpaalam sa matatanda

intay-intay nating humibas at lumabas

ang mga tuod, ibig sabihin:

maari na kitang maglandi sa pulasi

sa ilog ng doongan.

suot kita sa mga katig ng sibid

taglay-taglay natin ang patpat

at kalawanging lata ng sardinas

lalagyan ito ng pagkakatuwaan natin

habang nakikipag-tibig kita sa mga butas

ng kagang, tambalo, at alalasan

ingat-ingat kitang huwag mabuyo

ang mga hayop na ito

kung hindi’y mumurahin natin ang isa-t isa

ng malutong na tabardilyo.

dukal-dukal natin ang mga hukay

alam natin kung alin ang patay o buhay

na lungga ng mga paborito nating nilalang

kung bumutwa na ang kanilang galamay

ka-agad natin silang iniipit

saka biglang dadakmain ang bao-bao

hanggang makaipon kita’t makapuno

ng alalasan sa latang makalawang.

hindi kita makahuli ng tambalo

mailap silang gaya ng niknik

masakit sa ating hindi maka-isa

o dalawa, nang mapag-aralan natin kumbakit

hindi siya isda, at hindi rin butiki

at kumbakit lumulukso sila’t nanunukso

ng hulihin n’yo ako, hulihin n’yo ako

kasabay ng purnadang tapak-noo

na hindi natin sila maabot-abot.

ihahanay natin ang nahuling kagang,

ihahalo ang makukulay na alalasan

at tuwang-tuwa kitang parang nabalis

habang sila-sila’y nagsisipitan

kinakantiyaw, inuulitan ang may-ari ng natalo

saka suyusoy na laglag ang balikat

na baka bukas, may mahuling magta-tsampiyon

kahit wala kitang iuuwing premyo.

maliban sa pawis at putik sa paa’t kamay

taglay natin ang kasiyahan ng maghapon

may bago kitang lata ng sardinas, bukas

at mas malapad na ang patpat

na salubong sa atin ni Nanay o Tatay

sa pagsalisi ng walang kapaa-paalam.

ipinagbawal nila ang pagpunta sa doongan

doon sa putikan ng lala-o

takot silang madulas kita, mabuyo

at dumausdos sa naghihibas na ilog

kahit maalam kitang kumampay-kampay

sigurado kitang hindi malulunod

mababaw lang ito, sabi natin

kaya’t huwag mag-alalang mawawalan sila

ng anak na panganay.

hindi na namumutiktik ng pulasi ang ating mga paa

malinis na rin ang ating mga palad

natakot tayo sa malalapad na patpat

tuwing umuuwing putikan.

bawal na ang pumasyal sa doongan

wala na ang tuksuhan sa ilog

masasaya na siguro ang mga alalasan

yao’t doon marahil ang mga kagang

talunan nang talunan ang mga tambalo

palayo sa ating hilig-kabataan

na hindi na natin malalakdangan pa’t

nakakulong na lamang sa lata

nitong alaalang kinalawang.

~nami-miss kita, Lala-O~

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: