Pupa

~alegorya ng unang patak ng ulan sa buwan ng Mayo sa aking kabataan~

Magiging ganito tayo:

Uod na sinliliit ng daliri sa kamay

At uugud-ugod na gagapang sa mga alulod

Kapag napatakan ng unang ulan sa Mayo.

Kinatatakutan natin ang mga kulog

Tinatakpan natin ang mga mata tuwing kikidlat

Saka-sakang susugod sa silong ng anluwaging

Nagkukuwento sa atin ng kababalaghan

Ng kabataan nitong panahon.  Noon,

Nililibang niya tayo sa mga hiwaga at epiko

Hanggang matapos at maging  asik-asik na lamang

Ang sitsiritsit ng mga patak ng ulan.

Naniwala tayo’t namamangha kung paano

Nagiging uod ang musmos na napatakan

Ng malinaw na unang patak-ulan;

patunay si Melissa, tawag nati’y Medusa

Dahil sa kanyang buhok na nahihimay,

Nalulugay sa kaunting hagod ng ina

Pagkatapos hipan ng hangin, tatago ang mga ito

Sa mga siwang ng kanilang papag

At ulupong na bibitin-bitin sa bubong;

Naririyan si Rendon na kubkob ng laman ang likod

balikog ang dibdib, usli ang pusod

Mukha nga siyang uod, dahil sa unang patak

Na dumapo sa ina noong siya’y dalaga pa.

Nahihintakutan tayo sa pagtatapos ng Abril.

Ninanasa natin noon ang pagdating ng Hunyo

Kung maari sanang laktawan ang mga araw ng buwan

Kung kailan may sumpa ang laway ng langit

Tinalon na nating magkahawak kamay ang kaligtasan

Sa babala ng mga kulog at kidlat.

Hindi tayo naging uod, masunurin tayo

Hindi matigas ang ating ulo’t tinatandaan natin

Ang ganitong petsa ng kapariwaraan ng ating katawan.

Nalubog tayo sa pagtalima, nalublob tayo sa paniniwala

At kinukuwento natin ito sa ating mga anak

Upang hindi sila maging uod.

Matanda na ang panahon

At ngayo’y hindi na tayo bata, siringgiting ang gatla

Sa noo at katawan, tila balat sila ng uod

Ngunit hindi tayo naniniwalang magiging ganoon tayo

Kahit mabagsik pa rin ang singasing ng kulog

Kahit matalim pa rin ang sugsog ng kidlat

at ang mga hulog na tubig tuwing Mayo

ay hindi na natin pinaniniwalaan.

Hindi sinabi sa atin ng bulaang anluwagi

Nagbibiro lamang siya, tinatakot tayo

Upang hindi sipunin, upang hindi mahandusay sa kama

Dahil sa lagnat.  Ito ang totoo

Wala tayong nakitang ulupong mula sa buhok ni Melissa

Nalaman nating lumulon ng gamot ang ina ni Rendon

Dahil aanakin lamang siya sa kahihiyan ng pagkadalaga

At ang maraming isiniwalat sa atin ng buhong

Ay kasapakat ng ating ama’t ina upang huwag magpa-ambon.

Kahit nalaman nating kasinungalingang

Magiging uod tayo kapag naduraan ng langit

Sa Mayo, sa pagpasok ng tag-ulan

Sumisilong pa rin tayo’t umiiwas maampiyasan

Munti man, dahil manunuot sa ating balat

ang mga uod ng karamdamang  walang lunas

ngayong matanda na ang panahon.

Tayo ang magpapatunay na sa bawat hingasing ng kulog

Sa bawat pagpunit ng kidlat sa tabing ng panginorin

May mga pupa na magluluwal ng nahinog na signos

Habang lumalabo ang mga patak ng ulan

Buong taon.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: